Saate baktım sabahın yedisi. Ne yapmalı derken yataktan kalktım. Ama o kadar hızlı kalkmıştım iki sıkkın olan canım tekrar sıkıldı. Bu sıkıntıdan nasıl kurtulacaktım bilmiyorum ama bana nasıl bulaştıgını düşündüm. Kapıma nasıl dayanmıştı da ben onu içeri almıştım.

Bi düşünelim dedim.

(more…)

(more…)

Şimdi boyumuz o kadar uzamadı. Metallica hakında ileri geri konuşacak yeni yetmelerden değiliz. Önümüzü ilikleyip saygı duruşuna geçenlerdeniz.

(more…)

Sevimsiz insanlar topluluğunda yaşadığımız için beğeninin nasıl algılandıgını bilmiyoruz. Aslında sorun nasıl eglenecegimizi bilmememizden de kaynaklanıyor. Keyfini çıkarmak, bizim gibi az gelişmiş canlılar için olası bir durum degil. İyi bir şov seyrederken Cem Yılmaz’ın dedigi gibi hasılatı hesaplıyoruz ya da kesin ip var hacı deyip o anın içine sıçıyoruz.

İşte bazı filmler vardır ki neden, niye lan diye soramazsınız. Yıllarca seri katillere neden sorusunu sormaları ve cevabının fındık kadar büyük olması insan denen denyonun çok büyük sonuçlar araması…

O kadar uzaga gitmeye gerek yok.

  (more…)

Babam karşımda oturmuş yine o bildik tavırlarını sergiliyordu. Bana memnun olup olmadığımı sordu. O kadar direkt sormuştu ki yemek mi hayat mı diye ikilemde kalmıştım. Onun sorgusual ikileminde gitgeller yaşarken garson masaya dayandı. Işte o zaman babam hayatın tatlarından, olması gerekenlerden, birbirini tanımadan, geçen ömürden ve elbetteki yaşlılıktan bahsetti.

Bana dedigi açık ve netti. Yaşlar ilerleyince bir başka oluyordu her şey. Daha içe kapanan az hareket kabiliyetine sahip ve oldugu yerde kala kalan bir beden. Içinde fırtınalar kopmuyor muydu. Masaya yumrugunu sıkıp haykırdıgı daha dün gibi aklıma gelmişti. Babam uzaklardaydı şimdi. Kendisi bana beni anlatırken arada anneme bakıyordu.

Yemek sonrası işte bu dedi. Bir gerçek önümüzde duruyordu. Ben ona sıkıldığımı can çekiştigimi sözyledim. Memnun olmadıgımı bunun kimseyle alakasız oldugunu her şeyin normal seyirinde olduğunu anlattım. Bana bakıp işte bu normallik bizi bitirdi dedi.

(more…)

(more…)

(more…)

(more…)

Kolombiya’nın başkenti Bogota’da tembelliğe ithaf edilen bir müze açıldı. İnsanları tatil ve izin döneminde tembellik ile bunun karşıtı olan aşırı çalışma konusunda düşündürmeyi ve arada bir denge kurmayı amaçlayan müzenin ilk etkinliğinde, televizyon önüne yerleştirilen kanepeler, hamaklar ve yataklar gibi kaytarmakla ilgili her türlü obje yer aldı. Valiliğin sponsorluğunda açılan müzenin ziyaretçileri, 1 haftalık etkinlikte tembelliklerini doya doya yaşayacak.